1. XII. Święty Serwulus, świecki. Serwulus był ubogim paralitykiem w Rzymie, inwalidą przez całe życie. Opiekowali się nim matka i brat. Nie mogąc się utrzymać materialnie z powodu choroby, prosił o jałmużnę pod portykiem rzymskiego kościoła św. Klemensa. Następnie dzielił datki na trzy części: dla siebie na utrzymanie, na jałmużnę dla uboższych od siebie oraz na książki. Będąc analfabetą, prosił kapłanów, którym udzielał gościny, aby mu je czytali, dzięki temu stał się osobą bardzo dobrze wykształconą, znawcą Pisma świętego. Udzielał jednocześnie, gościny pielgrzymom
    i ludziom bezdomnym, dzięki czemu zawsze miał towarzystwo – żył niejako publicznie. Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie cognomen, w którego funkcji występuje termin pospolity servulus – „młody niewolnik”.