1. VI. Święty Onufry, pustelnik. Święty Onufry żył na przełomie IV i V weku. Być może miał książęce pochodzenie. Najpierw żył w klasztorze
    w Hermapolis, lecz w wieku sześćdziesięciu lat wybrał życie eremickie na sąsiedniej Pustyni Tebaidzkiej. Aż do śmierci, która nastąpiła około 400 roku, żył w całkowitej samotności, przyjmując w każdą niedzielę Komunię od anioła. Opat Pafnucy był przypadkiem świadkiem jego śmierci i go pochwalił. Onufry jest przedstawiany jako pustelnik, często okryty tylko swoimi długimi włosami. Wraz z atrybutami pokutnika mogą pojawiać się przy nim odłożone na bok insygnia królewskie. Opiekun, robotników i handlarzy suknem. Imię: pochodzenia koptyjskiego, znaczy „ten, kto jest dobry”.